Iedereen die wel eens in ontwikkelingsland op vakantie is geweest kan er over mee praten. Tijdens het koffers inpakken houd je er al rekening mee dat de misschien maar de helft terug gaat komen. Wonen en werken in een ontwikkelingsland is een stapje hoger in het leren omgaan met de voortdurende vraag naar geld en goederen. Geld of goederen geven of uitlenen aan de bewoners van een ontwikkelingsland wordt helemaal spannend. Je moet maar zien dat je het geleende terug krijgt of dat de gift aan het afgesproken doel wordt besteed Het lenen verloopt meestal bijzonder vlot maar het terug krijgen kan soms uren, weken, maanden, jaren duren.
Geven is ook in Senegal een bijzondere zaak. De stellingen van Johannes Calvijn zijn immers nooit op een Moskee deur geplakt. Maar de Koran is daar veel duidelijker over. Geven is het hoogste goed in alle opzichten. Het kan zijn dat de verwarring is ontstaan toen Mozes (weet iemand zijn achternaam?) met drie kleitabletten aan de afdaling begon en er één tablet is gevallen waardoor er maar 10 geboden over bleven. Waar precies het ‘geef gen’ in onze chromosomen zit weten de wetenschappers nog niet. Zelf vermoed ik dat het rond de pijnappelklier zit omdat bij het woordje geven ook pijn en klier betrokken zijn. Vlakbij de pijnappelklier zit een ander leuk ding, de hypofyse. De hormonen die ‘geefgedrag’ veroorzaken worden daar geproduceerd.
Het tegen je zin iets geven is toch geven. Daar zit dus een conflict in. Geven en conflicten zijn dus met elkaar verbonden. Innerlijke onrust ontstaat al bij de vraag om te geven, de hormoonhuishouding zorgt er dan vervolgens voor of jij je goed of rot voelt na een ‘geef moment’. Dat sommige mensen zo’n geef moment een ‘gebaar’ noemen kan ik maar moeilijk begrijpen. Met de woorden over-handigen kan ik wel leven. Gebaren worden meestal gebruikt om paringsgedrag aan te kondigen of om iemand duidelijk te maken dat hij een eikel is. De pijnappelklier zorgt er echter wel voor dat ‘gebaren’ worden waargenomen door de ogen. Dus iemand iets zien geven aan een ander kan bij de waarnemer ook tot geefgedrag leiden of tot kritiek op de gever.
Dat fondsenwervers over psychologisch en anatomisch inzicht moeten beschikken mag uit bovenstaand wel blijken. Er zijn twee typen fondsenwervers. Betaalde en onbetaalde fondsenwervers. De betaalde fondsen wervers maken een ‘deal’ en laten zich dan vervolgens betalen voor hun acties. Als het lukt met die deal dan hebben zij zich bewezen. Als het niet lukt dan zat de ‘geef markt’ tegen. De onbetaalde fondsenwervers maken geen deal. Zij gaan zich ‘inspannen’. Voor de onbetaalden is het belangrijk dat er naar hun ervaringen wordt geluisterd. Vooral als het om fondsenwervers voor Afrika gaat. Wat zij allemaal te horen krijgen naar aanleiding van hun ‘geef verzoek’ is vaak niet mis.
Afrika is een verloren continent. Afrika is 100% corrupt. Zij moeten hun eigen problemen maar oplossen. De natuur zorgt wel voor een oplossing. Ach al dat geld wat aan de strijkstok blijft hangen. Er worden honderden redenen opgenoemd waardoor het geef moment niet door zal gaan.
Als je niets hebt kan je ook niet geven dat mag duidelijk zijn. Als je net genoeg hebt valt er ook weinig weg te geven. Als je meer dan genoeg hebt dan willen bevraagden opeens gaan onderhandelen. Dus kennelijk is er sprake van een ‘geef handel’. De emotioneel sterkere wint het dan meestal vaak ondersteund met bijvoorbeeld foto's die de pijnappelklier flink laten jeuken. Een goede fondsenwerver met een ok verhaal komt iets halen zonder te betalen en dat is toch knap werk. Gevers kunnen daar wel eens jaloers op worden. Maar jaloezie is tijdverlies. We moeten dat geven natuurlijk niet te gek maken. Scheepsladingen met oude computers die na 6 maanden op Afrikaanse vuilnisbelten zonder ‘scrap’ mogelijkheid zouden verboden mogen worden. Of vliegtuigen vol met ontwikkelingswerkers op weg naar een armoede conferentie?
Mijn Kerstwens voor iedereen? Dat iedereen goed voor zich zelf kan zorgen. Let dus ook goed op je geefgedrag. Zorg er voor dat je pijnappelklier en hormonen op de ‘plezier stand’ staan als je denkt te gaan geven of te ontvangen. Denk wel goed na voor dat je iets geeft en verhef het geven tot een soort zelfontwikkelde kunstvorm waar ook jij zelf net zoveel plezier beleeft als de ontvanger. En je geld aan een Bank ‘geven’ heet toch 'laten beheren'. Wie zei toch berouw komt na de zonde?
