Stenen schuiven in Senegal

Stenenschuivers zijn mensen die graag beleggen in onroerend goed en volgens bladen zoals Quote daar heel veel geld mee verdienen. Die voorkeur zal wel weer genetisch bepaald zijn. Megalithisch geschuif met stenen heeft nu plaatsgemaakt voor Mega bouwprojecten. Stenen schuivers zitten nu in mooie kantoren. Vroeger was dat niet veel anders. Een paar duizend jaar geleden zaten de stenenschuivers in Drenthe in een hut met plaggen als dakbedekking en namen toen beslissingen over het aanleggen van Hunebedden. De ijstijd van circa 150.000 jaar geleden had die enorme stenen ook in Drenthe achtergelaten. En als je er samen heel lang naar kijkt begint er toch een soort handelsgeest wakker te worden. Dat jaren later schrijver Anne de Vries Bartje liet zeggen ‘ik bid niet voor bruine bonen’ zegt wel iets over het doorzettingsvermogen van de het oude volk uit Drenthe.

Sering is 12 jaar oud komt uit de Sine delta in Senegal. Na jaren op straat en ‘avonds leren bidden in het Arabies woont hij nu in een kinderhuis. Hij ziet er niet uit als een afstammeling van stenenschuivers uit zijn voormalig woongebied. Hij is broodmager en heeft altijd een riem nodig om zijn broek op te houden. Sering is misbruikt en veel geslagen omdat hij niet heeft gebeden zoals zijn leermeesters hem voorhielden.. Vermoedelijk ook omdat hij zo koppig kan kijken en ook vraagt waarom hij iets moet doen en waar het goed voor is. Een kritische geest dus.

Omdat zijn eigen verleden niet bepaald een aaneenschakeling is van gelukkige momenten. Hebben wij bedacht om hem een geschiedenis te geven. In zijn voormalige woongebied vind je ook cirkels met stenen. Vermoedelijk liggen daar ook hooggeplaatste bewoners onder. En met zo’n grote steen op je graf bleef je kennelijk langer bij de overlevenden. Sering weet wel iemand die hij meteen onder zo’n steen zou willen leggen. Toch is hij niet haatdragend in tegenstelling tot andere vaderloze figuren.

Sering is nu geïnteresseerd in de oudheid en de oude Vaders. Hij kijkt graag naar de weinig plaatjes over de stamhoofden en ziet daar toch dingen in die hem inspireren om zich anders en meer als een kleine prins te gaan gedragen. Die zijn immer best wel behoorlijk opgevoed. Dat er in zijn gebied geen bruine maar groene bonen worden verbouwd is dus niet zo’n groot verschil met wat Bartje niet lustte. Sering is nu iemand. Hij is uit de huid van de verschoppeling gekropen. Of hij later een Koninkrijk zal beheren hangt ook een beetje af van de stenenschuivers in Nederland. Namens o.a. Sering gaan wij er een paar aanschrijven. Eens kijken of zij een steentje bij willen dragen aan ons nieuwe schoolgebouw. Misschien dat het oude gezegde ‘stenen voor brood’ in een nieuw daglicht komt te staan.