Mijn buurman van verderop is verleden week naar Mekka vertrokken. Ik had wel meegewild uit nieuwsgierigheid maar ik ben nog niet voldoende bekeerd zij hij. Maar ik zou wel alles mee hebben volgens buurman. Daar schrok ik wel een beetje van. Zou ik dan toch als een moslim overkomen binnen de gemeenschap alhier? Of ben ik soms té aangepast. Een verplichte inburgering cursus van negen maanden heb ik hier nooit hoeven doen. Rond lopen in lange gewaden met een bidketting doe ik ook al niet. En eigenlijk wind ik mij best wel vaak op over het gebrek aan kennis van de Koran onder de bewoners. Ondertussen weet ik dat men hen dat niet kwalijk kan nemen. Het merendeel van de bevolking leest en schrijft niet zo goed. Laat staan dat zij de oude Arabische teksten kunnen lezen. Die krijgen zij door de Imams en Oustaches (Koran onderwijzers) uitgelegd. In hoeverre daar weer eigen interpretaties bij zitten is niet geheel duidelijk.
Onlangs was ik op de lokale kleine zwarte markt van Yoff medicijnen aan het kopen voor zieke Talla P. Werd begroet door een van de Imams die onze wijk rijk is. Hij bedelt wel eens om geld voor zijn Moskee. Hoe het met mij ging en met mijn werk en zo. Vriendelijke man. Had toch een vilein vraagje aan hem. Iman hoeveel profeten staan er in de Koran beschreven? Nou.... dat zijn er heel veel was het antwoord. Omdat ik dwangmatig ben wilde ik het precieze aantal van hem weten. Hij begon te tellen op zijn vingers en namen te noemen. Hij kwam tot circa zeventien. Dat zijn er dus acht te weinig. Nou weet ik dat hij diabeet is dus er valt hem niets kwalijk te nemen. Toch kon Imam het niet nalaten mij te vragen of ik al moslim ben geworden. Volgens hem kende ik de Koran al voldoende.
Al heel vroeg heb ik geleerd dat je boodschappen bij AH kan halen. Geloven doe je in de Kerk en als de pastoor begint te zingen valt de Kerk in. Door toeval of niet kwam ik op heel jonge leeftijd in aanraking met de Antroposofen. Eerst dacht ik dat een volkomen dronken architect zijn zin had doorgedreven toen ik de gebouwen zag. Later leerde ik dat het om een ‘organische’ bouwstijl zou gaan. Zij hebben ook een eigen kerk. De Christengemeenschap. Mijn oudere broer trouwde in zo’n Kerk. In de jaren zestig te Rotterdam. Hij stond daar met splinternieuwe zwarte huurschoenen zoals je die in de Suske en Wiske ziet afgebeeld. Zijn hoogblonde vrouw kwam uit de Bible Belt rond Ermelo. Zij droeg een leuke Indiase outfit. Dat was toen heel alternatief. Zij werden omringd door grote kabouters met groene puntmutsen en achter mij hoorde ik de moeder van de bruid zachtjes weeklagen. “Stenen voor brood, stenen voor brood”.
De Theosofen hadden ruzie gekregen met Rudolf Steiner in Berlijn en die is toen voor zichzelf begonnen. Dat werd de Antroposofie. De Theosofen hadden een soort Soefi beweging met een ‘geheime leer’ en zo. Dat was eind 1800 heel erg in. Wie er het eerst zijn begonnen weet ik niet precies. Maar het Soefisme in Senegal stroomt flink door de aderen. Het was ook niet zo moeilijk om het Islamitische gedachtegoed inclusief het Soefisme vanuit Noord Afrika in West Afrika te verspreiden omdat e.a. mooi aansloot op de lokale religies. Tolerantie is hierbij het sleutelwoord.
Een van de leukere aspecten van een geloof hebben zijn de gebouwen. Als je het vroeger goed aanpakte dan had je na een paar jaar altijd wel een groep mensen om je heen die een gebouw voor jou en je gedachtegoed wilde neerzetten. In de jaren 20 van de vorige eeuw kreeg Krisnamurti, die door de Theosofen was ontdekt als de nieuwe verlosser zelfs een heel mooi kasteel tot zijn beschikking in Ommen. Toen Krisnamurti er schoon genoeg van had. Heeft hij de orde zelfstandig opgeheven en het kasteel verlaten nadat hij het volgende had verklaard. “Waarheid, zeg ik u, is een land zonder paden,dat langs geen enkele weg, door geen enkele godsdienst, geen enkele sekte, valt te bereiken”. Hij was toen circa 34 jaar oud.
Dat hele theater rond Jiddu Krisnamurti was in 1909 begonnen op het strand van Adyar in zuidelijk India. Daar werd hij ‘ontdekt’ door Mijnheer Leadbeater die samen met Juffrouw Annie Besant de Theosofische beweging groot hebben gemaakt. Jiddu was net 14 jaar oud. Na enige tijd werd hij naar Londen vervoerd. Om aldaar een scholingsweg te ondergaan die hem geschikt zou maken in zijn rol als ‘verlosser. Er is toen maar meteen een nieuw geloof bijgeregeld. De afscheidswoorden van Krisnamurti zijn mij altijd bijgebleven toen ik zelf zo rond de 34 jaar oud was. Net als Krisnamurti voelde ik mij bevrijd en ben op reis gegaan. Met in mijn tas zijn boek 'ontwakende intelligentie'.
100 jaar na Adyar zat ik op het strand van Yoff. De oceaan is net als de mensheid, hij komt naar je toe en gaat dan weer van je weg. Het was eb. Rechts achter mij staat het grote gebouw waar een belangrijke religieuze leider sinds vele jaren ligt opgebaard. Twee jongens kwamen naar mij toe hollen. Je moet komen, je moet komen, Talla P. is heel erg ziek. In het smerige kraakpand lag Talla van 14 op een matje. Meer dood dan levend. Het was al meer dan een week zo. Geen geld voor een bezoek aan de kliniek. Want die schrijven dure lijsten met medicijnen voor waar zij dan weer een percentage van krijgen. Talla was zeer afgevallen en hij was al zo mager. Volkomen slap en met hoge koorts, op sterven na dood. Zij waren al naar de Marabout geweest maar Talla werd nog zieker van het kruidendrankje. Ook was er voor hem gebeden in de Moskee. Omdat Talla bekend staat als een hoog spiritueel kind met bijzondere gaven.
Al meer dan een week is Talla nu bij ons. Hij begint heel langzaam op te knappen. Toen hij lag te ijlen tijdens zijn hoge koorts aanvallen en dan bezweet wakker werd. Staarde hij mij met grote ogen aan. ‘ik wil geen transfusie’. De gedachte was wel door mij heen gegaan. Maar gezegd heb ik het hem niet. We hebben een deal gemaakt, Talla en ik. Hij krijgt geen transfusie als hij ook zelf tegen zijn ziekte vecht. Talla vindt het een prima deal. Hij voelt zich bevrijd. Volgende week wil hij weer naar school. Hij wil alles zelf leren en hij hoeft absoluut niet naar Londen of Mekka. Dat ook ik een schoolgebouw wil hebben voor onze zwerfkinderen is geen nieuws. Voor mijzelf heb ik het niet nodig. En mijn naam hoeft er ook niet op. Want daar geloof ik ook niet in.
