Mijn ouders zijn gek! Zei Bay met een zachte schorre stem toen ik hem vroeg wat er gaande was. Heb jij het ook wat jou ouders hebben! Vroeg ik vriendelijk aan Bay. ‘Non’ was zijn kort en bondig antwoord. Wat is jouw probleem dan, waarom ga je niet naar school en help je tante niet? ‘Rien’ is het veel gebruikte stop woordje in het Wolof/Frans als je niet wil antwoorden of het antwoord niet weet. ‘Ik wordt er gek van zei tante onder tranen’ ook Bay begon te huilen. In Senegal is het niet echt stoer om je tranen de vrije loop te gunnen maar omdat wij niet tegen Bay te keer gingen brak er kennelijk iets bij hem. Ondertussen vertelde tante verder over het gedrag van Bay. Hij zou streken uithalen, boodschappengeld achter houden, dagen en nachten ops straat zwerven en vooral doen wat hij zelf wilde. Hij groeide op voor galg en rad.
Als je echter goed naar Bay keek zag je een veel te magere en onderontwikkelde lichaamsbouw met een onrustig maar hongerig bewegingspatroon. Hij heeft levendige ogen die voortdurend op zoek zijn naar actie. Bay heeft honger. Naar aandacht, warmte, duidelijkheid en structuur. Bay is zoals de duizenden ander die dagelijks in de steden van Senegal zichtbaar zijn. Bij het overleven in dit zich moeizaam moderniserende land hoort kennelijk ook de vluchtige troost die de komst van zoveel baby’s veroorzaakt. Deze baby’s zijn gemaakt tijdens korte momenten van samensmelting in benauwde donkere kamertjes in vaak onafgebouwde huizen. Er is geen enkele planning aan vooraf gegaan. Geld voor ‘protection’ is er veelal niet. En is niet elk kind een geschenk van Allah?
Inmiddels heeft Senegal een bewoners aantal van dik over de 12 miljoen mensen. De regering is trots op de jaarlijkse economische groei van 5%. Dat de bevolking jaarlijks jonger en jonger wordt en dat er een economische groei van 50% nodig om de kinderen een toekomst te geven is een politieke zaak dus wordt er niet over gesproken in een land waar zeer veel politieke partijen zijn die met elkaar gemeen hebben dat zij geen duidelijk programma hebben. Zo’n duidelijk programma zou ook een groot risico inhouden omdat je dan beloftes doet. Het is niet de politiek die regeert maar het zijn de religieuze en oude Soefi broederschappen zoals de Mouriden of de Tidianen die als het er op aan komt een duidelijk stemadvies geven aan hun volgelingen. Daar kan zelfs de (niet zo vrije) pers niet tegenop.
Positief aan dit alles is dat de jongeren in Senegal zich nu nog rustig houden. Zij hebben al lang kennis aan het internet en andere vrije media. Zijn veel beter op de hoogte van het wereldgebeuren dan hun ouders en zij waren het ook die enige jaren geleden terug voor de komst van Chinese handelswaar hebben gestreden. Door al die onderlinge handeltjes met Chinese Nokia’s, nep Apple iPod’s en veel andere copyware konden zij immers hun eten en schoolgeld betalen.
Bay doet het onderwijl helemaal niet zo gek! Hij was ouder- en stuurloos. Na veel vegen en andere strafklussen begon hij door te krijgen dat normaal doen ook normale reacties opleveren. Zijn zenuwtrekken zijn uit zijn gezicht verdwenen en hij laat merken een bepaalde handelsgeest en gevoel voor kwaliteit te hebben. Hij vindt onze oude Mac laptop mooier dan de PC laptop van de buren. Bay is aan het bijkomen en inhalen en komt er dus wel.
