Talibé zijn kinderen tussen de 5 en 16 jaar die op straat bedelen om eten en geld. Zodoende kunnen zij hun verblijf bij hun Meester (Oustache of Marabout) betalen. Omdat bijna de helft van de bevolking analfabeet is met daarnaast weer een grote groep die half analfabeet is, zou een Daklozenkrant in Senegal geen schijn van kans maken. Zo'n krant zou de grote verschillen in opvatting als het gaat om de letterlijke teksten uit de Koran ook niet kunnen overbruggen.Maar zou wel geschikt zijn om de exploitatie van deze kinderen tegen te gaan.
De dictaten van sommige fundamentalistische Arabische religieuze leiders bereiken Senegal wel maar worden weinig overgenomen. Meestal gecombineerd met hun ontwikkelingsgeld wordt er wel eens een wet aangepast. Bijvoorbeeld als het gaat om homosexualiteit. Het is sinds een paar jaar wettelijk verboden in Senegal. Zo'n aanpassing van de wet kan wel een nieuw viaduct of renovatie van een moskee opleveren in Dakar. Misschien wordt dat viaduct over 25 jaar wel een homomonument als de ook door Senegal erkende universele rechten van de mensen in een kast worden terug gevonden. Ik weet het niet.
Mijheer Wilders en Mijnheer Tariq Ramadan in Nederland gebruiken de zelfde communicatie techniek die sommige religieuze leiders in Islamitische landen gebruiken of indertijd Anton Mussert met zijn NSB. Die schreef ook niet voor dat hij sprak. Het is die gelijkhebberige 'ik weet echt waar ik het over heb' toon van beide heren die irriteert. Toch moet je goed naar ze luisteren en hun uit laten praten want voordat je het weet ben je het wél met hun eens. Dat gebeurt hier ook in Senegal. De broederschappen van de Mouriden, Tidiane en Layene zijn machtige instrumenten die veel invloed uitoefenen op de landelijke politiek en het stemadvies van de geestelijk leiders wordt algemeen aanvaard.
Niet dat er geen Gordon achtige types in Senegal zouden zijn, je ziet ze regelmatig op TV en iedereen weet het. Leuk met je vriend trouwen is er echter niet bij alhier. Dat is misschien maar goed ook. Want als getrouwd stel heeft over het algemeen een van de twee meestal niet veel in te brengen. En je partner neemt er zo een nieuwe partner bij als je niet oplet. Polygamie is immers bijzonder populair in Senegal. Een voordeel als stiekem en discreet samenwonend vriendenstel is dat geen van beiden zonder clitoris rond behoeft te lopen. Bij lesbische stellen zou dat wel eens anders kunnen zijn maar over hen wordt helemaal nooit geschreven in Senegal dus ook niet in het wetboek. Het 'snijden in de roos' is inmiddels wel wettelijk verboden. Dus het gebeurt alleen nog in de gebieden waar de wet nog niet bekend is of waar grootmoeder de lakens uitdeelt.
Toch moeten de Senegalezen weinig hebben van fundamentalisme zoals onder de Taliban. De broederschappen in Senegal neigen met name naar het Soufisme van de Idrisiyya uit Marokko. Dat is niet meteen slecht nieuws. Het accent ligt hier meer op het spirituele 'samen' zijn en dat de wereld meerdere religies kent die allen een gezamenlijk doel hebben maar natuurlijk het liefst de Islam. De 5% Christenen en Senegal hebben hierdoor nauwelijks last van onverdraagzaamheid.
President Abdoulaye Wade is naast Muselmane ook Macon (Vrijmetselaar). Hij wordt door de bevolking vaak glimlachend een Grand Macon genoemd omdat hij ook zo graag bouwt. Bijvoorbeeld aan het nieuwe monument op een van de twee heuvels die Dakar heeft. Ondanks de corruptie kan je toch vooruitgang waarnemen in Senegal. Het wegennet is aanzienlijk verbeterd waardoor de trek naar de grote stad veel vlotter kan verlopen. Anderzijds kunnen de vrachtwagens makkelijker naar het platteland sinds de regering heeft besloten dat er weer meer verbouwd moet worden. Met name de rijst uit Thailand moet weer plaats maken voor de lekkere Senegaleze rijst.
De Talibe in Senegal hebben het tussen al die wegenbouw activiteiten niet makkelijker gekregen. In hoeverre het Soufisme een oplossing voor de bedelende Talibe kan bieden is nog onduidelijk. Vrijheid van meningsuiting en de kinderrechten zijn nog niet echt goed geregeld voor de jeugd in Senegal. Daarvoor moet eerst de persvrijheid in Senegal nog onder de loupe gelegd worden.
